[SFic] Reborn 1880 : Loving U

posted on 06 Dec 2008 21:04 by bovino-shin in Fiction-KHR

สวัสดีค่ะทุกท่าน....

*โค้งงามๆ* ข้าพเจ้านิชินเจ้าค่ะ

แต่ก่อนข้าพเจ้าเคยเขียนแต่ฟิกนักร้อง

พึ่งเริ่มหัดเขียนฟิกการ์ตูน เพราะงั้นก็ ฝากตัวด้วยนะค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Title : Loving U

Author : NiShin

Couple : Hibari Kyoya x Yamamoto Takeshi

Rating : PG-13

Genre : Shonenai

Status : End

Warning : เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเรา ฝีมือการเขียน + การวิเคราะห์ตัวละครอาจจะยังไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็ช่วยติแล้วก็แนะนำด้วยนะค่ะ!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

[Short-Fic] KHR : 1880 : Loving U

 

นี่... เคียวยะซัง...

ใครอนุญาติให้แกเรียกฉันแบบนี้

เราพบกันครั้งแรกตอนใหนหรอ?

แกคิดว่าคนอย่างฉันจะจำงั้นหรอ?

ฮา..ฮา..ฮา นั้นสินะ

หึ แต่ตอนใหนก็ไม่สำคัญหรอก เพราะตอนนี้นายเป็นของฉันแล้ว

 

.... ยามาโมโตะ ทาเคชิ ....

 

กลางฤดูใบไม้ผลิ ของเมืองนามิโมริ

ดอกไม้เริ่มผลิบานเต็มต้นไปหมด มันช่างเป็นฤดูที่ผมชอบสะเหลือเกิน ผมชอบสีของดอกไม้ที่แข่งขันกันผลิบาน ผมชอบที่จะเดินไปมาท่ามกลางบรรยากาศอุ่นๆ ดูดอกไม้ที่ยิ้มแย้มสดใสโดยเฉพาะเจ้าดอกสีชมพูระเรื่อนี่... ซากุระ

เป็นเพราะช่วงนี้อากาศดีทำให้ผมมักจะเดินเื่อื่อยๆไปเรื่อยๆไม่เข้าโรงเรียนสักที...ปกติผมมักจะไปโรงเรียนแบบฉิวเฉียดแต่ว่า วันนั้นเพราะอะไรไม่รู้ ถึงทำให้ผมเสียเวลาเดินอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณธจนเพลินจนลืมเวลาเข้าเรียน พอมารู้ตัวอีกทีก็สายแล้ว....วันนั้นผมวิ่ง เหมือนจะนึกได้ว่าหน้าโรงเรียนมีสิ่งที่น่ากลัวอยู่...ใช่แล้ว... วันนั้น วันแรกที่ผมได้เจอกับเขา

.... ฮิบาริ เคียวยะ ....

 

กึก

ทอนฟาสีเงินงัดอยู่ที่คอของผม หัวหน้ากรรมการคุมกฏ ฮิบาริ เคียวยะคุงมองหน้าผมราวกับจะฉีกผมเป็นชิ้นๆ ให้ตายเถอะ.. ผมรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเลย แต่ในขณะเดียวกันที่ผมกลัวใบหน้าเย็นชานั้น ความสวยและความสง่า ที่แทรกด้วยความหยิ่งผยองของใบหน้านั้นก็ทำให้ผมใจเต้นตึกตักเลยทีเดียว ริมฝีปากบางๆ แดงระเรื่อ... ดวงตาที่คมกริบคู่นั้น

" นายชื่ออะไร? "

...อ้า...เสียงของฮิบาริคุง...ทำให้หน้าของผมร้อนผ่าวไปหมดเลย ดูเหมือนอากาศรอบๆตัวจะร้อนขึ้นเล็กน้อย

" เห้ย... แกชื่อะไร "

ใบหน้าสวยๆฉายแววดุ ก่อนจะงัดทอนฟาให้สูงขึ้นเพื่อปลุกให้ผมซึ่งตกอยู่ในผวังหลุดกลับมายังโลกแห่งความจริง

"เอ่อ...ยามาโมโตะ... ยามาโมโตะ ทาเคชิ"

ผมพยายามยิ้มอย่างสุดแรงเกิด หน้าสวยๆมองรายชื่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผม...แม้ใบหน้าจะไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แต่ผมกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปจนถึงใบหูเลยทีเดียว

"หึ...ถ้าครั้งหน้ายังมาสายอีกแกตายแน่"

ฮิบาริปิดสมุดรายชื่อ ก่อนจะลดทอนฟาลงจากคอของผม ส่งสายตาให้ผมเดินเข้าไปในโรงเรียน ก่อนที่ดวงตาสีดำของฮิบาริจะมองออกไปหน้าประตู ผมจ้องมองร่างที่กำลังพิงอยู่ที่รั้วโรงเรียน.. ทำไมหัวใจของผมถึงเต้นไม่เป็นจังหวะขนาดนี้นะ... สงสัยผมคงวิ่งมากเกินไป

+++++++++++++++++++++

โย่ว ฮิบาริ

 

ผมทักฮิบาริที่เดินมากับลูกน้องคณะกรรมการคุมกฏ ดวงตาสีดำเย็นๆมองผ่านมาทางผม ก่อนจะเดินจากไป แต่เพียงแค่มีผมอยู่ในสายตาบ้าง ผมก็ดีใจแล้วละ...

"เฮ้ ยามาโมโตะ

"อ้าวไง สึนะ

เพื่อนสนิทของผมเดินเข้ามาทักผมขณะที่ผมกำลังจะเดินไปยังสนามเบสบอล 

 

"มีไรหรอสึนะ?

 

 

อืม.. ไม่รู้ฉันคิดไปเองรึเปล่านะ แต่ดูเหมือนช่วงนี้คุณฮิบาริจะมองนายแบบแปลกๆ

 

...เอ้? ..ฮิบารินะหรอ?..

"นายไปทำอะไรผิดมารึเปล่า คุณฮิบาริยิ่งน่ากลัวๆอยู่นะ 

 

 สึนะทำท่าทางประกอบสะผมเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็นะ.. การที่ได้อยู่ในสายตาของฮิบาริ ก็เป็นความสุขอย่างนึงของผม... ว่าแล้วผมก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

"นายยิ้มอะไรของนาย เอาเถอะว่าแต่นายจะไปซ้อมหรอ

 

"อืม

 

"โชคดีนะ งั้นฉันกลับละ

 

ว่าแล้วสึนะก็ยิ้มก่อนจะวิ่งจากไป ผมค่อยๆมองไปยังห้องชั้นบน ผ้าม่านสีน้ำเงินพัดออกมาข้างนอก เอ๊ะ.. นั้นห้องกรรมการคุมกฏนี่นา... ผมยิ้มนิดๆ ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อสายตาเย็นชาของฮิบาริมองมาทางผม ผมโบกมือให้กับ ฮิบาริ..ผมไม่รู้หรอกนะว่าผมยิ้มกว้างขนาดใหน แต่ผมก็ยิ้มเต็มที่เลยแหละ หน้าสวยๆค่อยๆยิ้มให้กับผม ถึงมันจะทำให้ผมรู้สึกกลัวนิดๆ แต่ก็ดีใจที่เขายิ้มให้กับผม วันนี้ผมคงมีแรงซ้อมจนถึงเช้าเลยละมั้ง

 

 

เย็นวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังเดินชมซากุระสีชมพูที่กำลังถูกแสงแดดยามเย็นอาบให้กลายเป็นสีส้ม กลิ่นหอมๆของดอกซากุระทำให้ผมผ่อนคลายในวันอ่อนล้าจากการซ้อมสะเหลือเกิน คิดแล้วอยากจะเด็ดกิ่งซากุระไปประดับในห้องของฮิบาริจังเลย แต่ผมคงไม่มีทางได้เข้าไปหรอกเพราะห้องนั้นมีคนคุมเยอะเหลือเกิน

 

ตุบ..

 

แก!!”

 

เสียงคนทะเลาะกันดังโหวกเหวกอยู่ริมสวนสาธารณะ ทำให้ผมรีบสาวเท้าวิ่งข้ามไปยังต้นเสียง สิ่งที่เห็นคือ

 

ฮิบาริที่กำลังทรุดลงที่พื้น ผมแอบมองดูอยู่ข้างหลังต้นซากุระ ผู้ชายคนหนึ่งค่อยๆเดินเข้ามาใกล้กับฮิบาริ

 

ยังไงคุณก็ไม่มีทางชนะผมท่ามกลางซากุระได้หรอก

 

เจ้าหัวสีน้ำเงินยิ้ม ก่อนจะจับใบหน้าเรียวๆของฮิบาริ ที่มีเลือดไหลออกมาจากปาก ดวงตาของฮิบาริดูล่องลอย ถึงแม้ทอนฟาจะถูกกำแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร เจ้าหัวสัปปะรดสีน้ำเงินปล่อยมือออกจากหน้าของฮิบาริ ก่อนจะเตะอัดเข้าที่ท้องของฮิบาริ.. ร่างบางๆงอตัวจากแรงเตะ แต่สายตายังคงจ้องไปที่เจ้าหัวสีน้ำเงินนั่น ... มันคงจะเจ็บไม่น้อย ผมทนเห็นฮิบาริโดนทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

 

แก.. ทำอะไรฮิบาริ

 

ผมกระโดดออกไปหน้าฮิบาริ ก่อนจะตะโกนใส่เจ้าหัวสัปปะรดสีน้ำเงิน มันยิ้มก่อนจะหัวเราะร่วน 

 

คุณเป็นใครละเนี่ย ... แต่วันนี้ผมหมดธุระแล้ว ขอตัวละนะ

เดี๋ยวก่อน... นายมาทำฮิบาริอย่างนี้นึกหรอว่าจะจบง่าย

 

เสียใจด้วยนะ แต่ผมไม่มีธุระกับคุณ

 

เจ้าหัวสัปปะรดยิ้มกวนอารมณ์ใส่ผม ก่อนจะเดินหนีไป ผมอยากจะวิ่งตามไปเหลือเกินแต่ร่างที่กองอยู่ที่พื้นตอนนี้...ทำให้ผมต้องหันกลับมา ร่างบางมองผมด้วยสีหน้าไม่พอใจราวกับจะฆ่าผมสะเอง

 

เป็นอะไรไหมฮิบาริ

ฉันไม่ได้บอกให้แกมาช่วยสักหน่อย

ฮ่า..ฮ่า ช่างมันเถอะ

 

ผมแบกร่างของฮิบาริขึ้นหลัง ดูเหมือนฮิบาริจะไม่สามารถขัดขืนผมได้ ผมค่อยๆแบกฮิบาริกลับมายังบ้านของผม ก่อนจะวางฮิบาริลงบนเตียง ผมคงต้องทำแผลให้สะหน่อยละ ถ้าใบหน้าสวยๆเป็นแผลเป็นขึ้นมาคงจะไม่ดีแน่เลย 

 

โอ้ย เบาๆหน่อยสิฟะ

 

เสียงบ่นของฮิบาริเมื่อผมกดปาสเตอร์ยาลงบนตัวของเขา

เรียบร้อยละ

ผมยิ้มให้กับฮิบาริ คนสวยมองหน้าผม ก่อนจะมองสำรวจตัวเอง

 

 

ไอ้นั้นมันเป็นใครหรอ 

 

ผมถามฮิบาริขณะที่ผมกำลังเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลให้เข้าที่

"ไม่เกี่ยวกับแกสักหน่อย ฉันกลับละ

ฮิบาริลุกขึ้น ก่อนจะพาดเสื้อคลุมสีดำ แต่..ผมไม่ยอมปล่อยหรอกนะ ผมเอื้อมมือไปดึงฮิบาริมากอด ผมไม่ยอมให้เค้ากลับไปหรอก ไม่ว่าจะต้องโดดฟาดตายด้วยทอนฟาก็ตาม